Ελληνες μελετητες.

Με θέμα τις ιδιαιτερότητες και τις συ­νήθειες που παρουσιάζει μια από τις πιο δύσκολες θάλασσες ανά ε­ποχή, στις τέσσερις σημαντικές περιοχές για τα ακτοπλοϊκά πλοία, το Εργαστήριο Ναυ­τικής Θαλάσσιας Υδροδυναμικής του Εθνι­κού Μετσόβιου Πολυτεχνείου προχώρησε σε συνεργασία με το Πολεμικό Ναυτικό στην ε­πιστημονική καταγραφή στοιχείων που αφο­ρούν το Αιγαίο Πέλαγος.
Η έρευνα περιλαμβάνει 48 άτλαντες, στους οποίους παρουσιάζεται με στατιστικά στοι­χεία το ύψος κύματος σε 20 επιλεγμένες πε­ριοχές του Αιγαίου, του Ιονίου αλλά και του Κρητικού και Λιβυκού πελάγους, η περίοδος κύματος, η κατεύθυνση και κλίση του, καθώς και οι εντάσεις μαζί με τη φορά του ανέμου την κάθε εποχή στο κάθε σημείο.
Τα στοιχεία που επεξεργάστηκαν οι μελετη­τές προέρχονται από οπτικές παρατηρήσεις από πλοία που πραγματοποιούσαν τους συνήθεις πλόες τους και αφορούν καταστάσεις που συναντώνται στην ανοιχτή θάλασσα.
Οι Έλληνες μελετητές χρησιμοποίησαν 209.408 παρατηρήσεις σχετικά με ανεμολογικές παραμέτρους, ενώ ο συνολικός αριθ­μός των χρησιμοποιηθέντων παρατηρήσεων είναι 233.787 και αφορούν κυματικές παρα­μέτρους,
Συγκεκριμένα, από την έρευνα προέκυψε ότι οι πιο ενδιαφέρουσες ζώνες είναι 4: το Βόρειο – Βορειοανατολικό Αιγαίο, οι Κυκλά­δες, τα Δωδεκάνησα και το Κρητικό Πέλαγος.
Στο Βόρειο Αιγαίο ο χειμώνας είναι άγριος το Δεκέμβριο, εποχή που η συχνότητα μεγά­λου ύψους κύματος είναι σύνηθες φαινόμε­νο, Τον Ιανουάριο, το ύψος του κύματος δεν ξεπερνά συνήθως το 1 μέτρο, το Φεβρουά­ριο ο καιρός ηρεμεί, ενώ το καλοκαίρι η κα­τάσταση είναι ακόμα πιο ήπια,
Η θαλάσσια περιοχή των Κυκλάδων είναι από τις επικίνδυνες, ενώ οι μεγαλύτερες τρικυμίες παρουσιάζονται το Δεκέμβριο, όπου μπορεί το ύψος των κυμάτων να μην είναι πολύ μεγάλο (φθάνουν τα 4 μέτρα), αλλά έ­χουν μεγάλη συχνότητα. Παρόμοια είναι η κατάσταση και την άνοιξη,
Το καλοκαίρι οι Κυκλάδες αγριεύουν, α­φού τα μελτέμια ξεσηκώνουν τη θάλασσα ι­διαίτερα τον Αύγουστο, Το φθινόπωρο οι και­ρικές συνθήκες δυσκολεύουν ακόμη περισ­σότερο και κυρίως το Νοέμβριο,
Στα Δωδεκάνησα ο καιρός είναι δύσκολος αλλά μόνο για ένα μήνα, το Δεκέμβρη. Το κα­λοκαίρι, συνήθως, επικρατούν μπονάτσες, ε­νώ το φθινόπωρο η θάλασσα είναι ήρεμη,
Τέλος, στο Κρητικό πέλαγος το Δεκέμβρη αγριεύει η κατάσταση με συνεχόμενο μεγά­λο κυματισμό, ενώ την άνοιξη επικρατεί σχε­τική ηρεμία, Το καλοκαίρι, όμως, η θάλασσα ζωηρεύει σε σύγκριση με τις υπόλοιπες πε­ριοχές του Αιγαίου, ιδιαίτερα τον Αύγουστο με τα μελτέμια.

Μυκονος.

Η γεωγραφική θέση του νησιού είχε σαν φυσικό επακόλουθο να γίνει τόπος στάθμευσης από πολλούς αλλά ποτέ δεν έγινε τόπος μόνιμης κατοικίας λόγο της φτώχιας που υπήρχε. Η κατάσταση για τους ντόπιους ήταν άθλια στην περίοδο της Φραγκοκρατίας και αργότερα της Τουρκοκρατίας. Στα μέσα του 16ου αιώνια το νησί ήταν έρημο.

Η γεωργία και η κτηνοτροφία ήταν μικρή. Κύρια ασχολία ήταν τα αμπέλια, το κριθάρι, τα σύκα και τα γαλακτομικά όμως το φτωχό έδαφος οι δυνατοί άνεμοι και τα λιγοστά νερά έκαναν τους ντόπιους από νωρίς να ασχοληθούν με τις θαλασσινές ασχολίες. Έτσι αναπτύχθηκε η ναυτιλία το εμπόριο η αλιεία και η ναυπηγική.Παράλληλα με τις θαλασσινές ασχολίες οι ντόπιοι ασχολήθηκαν και με την υφαντουργική (ιδιαίτερα οι γυναίκες). Επίσης η άλεση αλεύρου και η αρτοποιία γνώρισαν μεγάλη ανάπτυξη.

Στα μέσα του 1950 η Μύκονος άρχισε να βγαίνει από την μιζέρια εκμεταλλευόμενη τους φυσικούς πόρους που είχε: ήλιο – θάλασσα – αέρα. Έτσι οι Μυκονιάτες έγιναν πρωτοπόροι στη τουριστική βιομηχανία, κατάφεραν να κάνουν το νησί τους σημαντικό τουριστικό κέντρο με αποτέλεσμα να ανέβει η οικονομία.
Κύρια ασχολία των κατοίκων σήμερα είναι ο τουρισμός, υπάρχουν όμως ακόμη κάποιοι ντόπιοι που ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Η ιστορία της Μυκόνου είναι σύντομη γιατί δεν είχε κάποια ηρωικά κατορθώματα. Το άγονο έδαφος του νησιού απωθούσε κατά καιρούς πολλούς επιδρομείς που ερχόταν και ξαναερχόταν. Έτσι δεν τάραζαν την ησυχία των ντόπιων που ήδη η ζωή τους ήταν δύσκολη.

Ο μύθος λέει ότι η Μύκονος πήρε το όνομα από το Μύκονο γιο του Ανίου που ήταν ημίθεος καρπός του ζευγαρώματος του Απόλλωνα και της νύμφης Ροίους. Ένας άλλος μύθος αναφέρεται ότι ο Ηρακλής αφού σκότωσε τους γίγαντες τους πέταξε στο νησί αυτοί πέτρωσαν και έγιναν βράχοι.
 
Όλες αυτές οι πηγές όμως είναι ανεπαρκείς. Οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι Κάρες. Μετά πήγαν οι Φοίνικες οι Κρήτες και οι Αιγύπτιοι. Στο τέλος πήγαν και οι Ίωνες. Μετά τους Περσικούς πολέμους δημιουργήθηκε η πρώτη Αθηναϊκή συμμαχία με έδρα τη Δήλο όπου υπήρχε το συμμαχικό ταμείο. Η Δήλος επηρέαζε πολύ τη Μύκονο ακόμη και στο θέμα της θρησκείας. Λάτρευαν τον θεό Απόλλωνα αλλά και άλλους θεούς και αυτό συμπεραίνεται από κάποια νομίσματα που βρέθηκαν.

 Στην εποχή του Βυζαντίου η Μύκονος αποτελεί τμήμα του νομού Αχαΐας και λίγο αργότερα υπάγεται στο θέμα των νήσων. Κατά την Ενετοκρατία η Μύκονος και η Τήνος κατακτήθηκαν από την δυναστεία των Γκύζη. Το σημαντικότερο γεγονός είναι η σύσταση του κοινού των Μηκωνίων.

Το 1537 ο Καπουδάν πασάς είχε παραχωρήσει στους νησιώτες ειδικά προνόμια όπως αυτοδιοίκηση. Βέβαια ποτέ δεν τήρησε ότι τους είχε πει και έτσι οι νησιώτες αποφάσισαν να ιδρύσουν το κοινό των Μηκωνίων. Σε όλα αυτά τα χρόνια η Μύκονος γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη στο τομέα της ναυτιλίας και του εμπορίου.
 

Συρος.

Η Σύρος είναι το μεγαλύτερο σε πληθυσμό νησί των Κυκλάδων με έκταση 84 τετραγωνικά χιλιόμετρα και  περισσότερους από 20.000 κατοίκους. 

Το νησί αποτελείται από τρεις μεγάλους Δήμους: το Δήμο Ερμούπολης, το Δήμο Άνω Σύρου και το Δήμο Ποσειδωνίας.

Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Ερμούπολη, η οποία αποτελεί το διοικητικό κέντρο των Κυκλάδων με συγκεντρωμένες οι δημόσιες υπηρεσίες, (Δικαστήρια, Νομαρχία, Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, Πυροσβεστική, Επιμελητήριο, Τελωνείο, ΔΟΥ, Δ/σεις Γεωργίας, Δασών, Εκπαίδευσης, Πολεοδομίας, Αλιείας, Εμπορίου, Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού κ.α). Η έκταση του δήμου είναι 3750 στρέμματα και ο πληθυσμός ανέρχεται περίπου σε  13.000 κατοίκους. Στον Δήμο Ερμούπολης περιλαμβάνεται και το Δημοτικό Διαμέρισμα του Μάννα.

Ο «ζωντανός»  μεσαιωνικός  οικισμός της Άνω Σύρου,  είναι χτισμένος από το 300 μ.Χ στον ομώνυμο  λόφο ο οποίος δεσπόζει  στην Ερμούπολη. Ο Δήμος Άνω Σύρου αποτελείται από το Δημοτικό Διαμέρισμα Γαλησσά, το Δημοτικό Διαμέρισμα Πάγου και το Δημοτικό Διαμέρισμα Χρουσσών. Ο πληθυσμός του Δήμου Άνω Σύρου ανέρχεται περίπου σε 1700 κατοίκους , οι οποίοι ασχολούνται με το εμπόριο,  με την γεωργία, την κτηνοτροφία, την μελισσοκομία, την ναυτιλία, και τον τουρισμό κ.λ.π.

Ο Δήμος Ποσειδωνίας  αποτελείται από το Δήμο Ποσειδωνίας, το Δημοτικό Διαμέρισμα Βάρης και το Δημοτικό Διαμέρισμα Φοίνικα. Οι εξοχικές κατοικίες της Ποσειδωνίας  διατηρούν την αρχοντιά της πρώτης Ελληνικής αστικής τάξης η οποία δημιουργήθηκε στην Ερμούπολη τον 19ο αιώνα.

Στην Τηνο.

Η Τήνος είναι το τέταρτο σε μέγεθος νησί των Κυκλάδων (Έκταση 194 τ. χμ.) μετά την Άνδρο, τη Νάξο και την Πάρο. Εχει 8.574 κατοίκους (απογραφή 2001) μοιρασμένους σε 62 οικισμούς. Ανήκει στις βόρειες Κυκλάδες και βρίσκεται νοτιοανατολικά της Άνδρου και βορειοδυτικά της Μυκόνου.
Η απόσταση από την Άνδρο είναι μόλις (στο σημείο που ονομάζεται Στενό) 1/2 μίλι ενώ η κοντινότερη απόσταση απο τις ακτές της Μύκονου απέχουν περίπου 5 μίλια και 9 μίλια απο λιμάνι σε λιμάνι. Νοτιοδυτικά του νησιού και σε απόσταση 12 μιλίων βρίσκεται η πρωτεύουσα του νόμου, η Σύρος.

Ο Τσικνιάς που βρίσκεται στα ανατολικά είναι το ψηλότερο βουνό του νησιού με 726 μ. ύψος. Στο κεντρικό τμήμα δεσπόζει ο απόκρημνος βράχος του Εξώμβουργου με 641 μ ύψος με την Αρχαία και Ενετική πόλη και το υψίπεδο του Πατέλα ή “Πολέμου ο κάμπος”. Το συνολικό μήκος της ακτογραμμής της υπολογίζεται, σε 114 χμ. και ο περίπλους των παραλίων της σε μικρή απόσταση από την ακτή απαιτεί πλου 37 περίπου ν. μιλίων.

Το έδαφος γενικά είναι ορεινό με υψόμετρο που δεν ξεπερνά τα 720 μέτρα. Δεν υπάρχουν δάση και μεγάλες πεδινές εκτάσεις. Χαρακτηριστικό είναι το επικλινές του εδάφους στο μεγαλύτερο μέρος του νησιού έτσι ώστε οι αγροί να παρουσιάζουν εικόνα μεγάλων σκαλοπατιών διαχωριζομένων από χαμηλούς μανδρότοιχους “ξερολιθιές”. Πεδινή έκταση συναντάται στον κάμπο της Κολυμπήθρας ,βόρεια του νησιού όπου καλλιεργούνται οπωροκηπευτικά, εσπεριδοειδή.
Στην Τήνο βρίσκεται και ο ναός της Παναγίας Ευαγγελίστριας με την ομώνυμη θαυματουργό εικόνα. Η εκκλησία γιορτάζει το Δεκαπενταύγουστο κατά τη διάρκεια του οποίου πλήθος κόσμου συρρέει στην Τήνο για προσκύνημα. Η εκκλησία της Ευαγγελίστριας είναι πόλος έλξης για πολλούς πιστούς σε όλη τη διάρκεια του χρόνου.
Συνολικά υπάρχουν 39 παραλίες, 19 στη Νότια-Νοτιοδυτική πλευρά, 7 στη ΝοτιοΑνατολική και 13 στη Βόρεια – ΒορειοΑνατολική πλευρά.
Κοίταξτε και περπατήστε την ξερή φύση της Τήνου.
Παρατηρείστε την πληθώρα των φυτών που υπάρχουν στη “άγογη” γη της.Παρακολουθήστε και ενυπώστε τη διαδοχή των εποχών και των ανθοφοριών. Αισθαντείτε το άρωμα που αναδύεται όταν πατάτε τα φρύγανα της. Μυρίστε τα αγριολούλουδα της. Ακούστε το ζουζούνισμα τον μελισσών τις. Χαρμόσυνες, για κείνες, μερες. Διακρίνατε την ακούραστη εργασία των μελισσών που επισκέπτονται τα άνθη.
Μέσα στο μέλι Τήνου, το απέριττο φρυγανόμελο, και τα άλλα μελισσοκομικά προιόντα υπάρχει κάτι από τη φύση της Τήνου.
Υπάρχει κάτι από την ζωή της Τήνου, κάτι από το μεράκι των μελισσοκόμων της.

Πηνελοπη.

Tο Λενάκι, από μικρούλι, το έκλεψε ο Θησέας. Kι’ όταν την πήρανε πίσω τ’ αδέρφια της, οι Διόσκουροι, “ήξερε πολλά” για να μην πούμε ότι “ήξερε περισσότερα”.
Έτσι και γύρισε, λοιπόν, στον μπαμπά της, τον Tυνδάρεω, άρχισε να μεγαλώνη η φήμη της…
- Έχει έναν κόμματο ο Tυνδάρεω…
- Mάλιστα, αλλά ξέρετε; O Θησεύς…
- Ωχ, αδερφέ. Tέτοια θα κυττάμε τώρα;
Kι’ αρχίσανε να μαζεύωνται οι γαμπροί μελίσσι.
Eικοσιεννιά, λέει, τη ζητάγανε όλοι μαζί. Δώσε μου και μένα μπάρμπα. O μπαμπάς Tυνδάρεω τάχασε.
- Σιγά – σιγά, ρε παιδιά. Δεν μπορείτε να την πάρετε όλοι.
Ήτανε, λέει, ο Aσκάλαφος κι’ ο Iάλμενος, αγόρια του θεού του Άρη. Ήτανε ο Aίας, ήτανε ο Ποδαλείριος και ο Mαχάων, παιδιά του Aσκληπιού, ήτανε ο Oδυσσέας, ήτανε ο Πάτροκλος, ήτανε ο Φιλοκτήτης, ήτανε κι’ ο Mενέλαος.
Άμα λέμε Mενέλαος μας αρέσει να το γελάμε. Λάθος και ασυγχώρητον, παρακαλώ. Γιατί ο Aτρείδης ήτανε πολύ ωραίο παιδί. Ψηλός, μελαχροινός, γεροδεμένος και λεβένταρος.
Έρριξε, λοιπόν, τα μάτια της το Λενάκι στο Mενέλαο.
- Aυτόν θέλω.
- Tο σκέφτηκες καλά;
- Nαι, καλέ μπαμπά.
O Tυνδάρεω είπε να δώση την ευχούλα του να τελειώνουνε, αλλά τον έτρωγε και μια έννοια…
- Άμα τη δώσω σε ένανε θα ξεσηκωθούνε οι άλλοι και θα μου σπάσουνε την κεφάλα.
Πάνω σ’ αυτά νάσου και μπαίνει στη μέση ο Oδυσσέας.
- Kύριε Tυνδάρεω, του κάνει, να σας πω εγώ μια λύση;
- Mα καλά, εσύ είσαι υποψήφιος.
- Mάλιστα, αλλά όχι φανατικός.
- Γιατί; Δεν την θες την Eλένη;
- Άλλη θέλω γω. Tην Πηνελόπη.
- Eμ τότε, τι ήρθες για γαμπρός;
- Διότι, τέλος πάντων, κοσμική συγκέντρωση είναι. Mπορούσα να λείπω; Ήρθα όπως πάνε άλλοι να δώσουνε το παρών και να λένε ότι δεν τους καλέσανε. Bοηθάς περί το Πηνελοπάκι και να στα κανονίσω;
- Bοήθησα.
- Eν τάξει κι’ άσε με.
Φωνάζει, λοιπόν, ο Oδυσσέας τους γαμπρούς και τους κάνει μια καλή εξήγηση:
- Παιδιά, το κορίτσι δε διαλέγει, γιατί πέσαμε λεφούσι και το αγριέψαμε. Λοιπόν, για να πάρη τέλος η υπόθεση, θα ορκιστούμε ότι όποιον διαλέξη, οι άλλοι θα τον σεβαστούνε και θα τον υπερασπίσουνε σαν λεβέντες που είμαστε. Θέλετε;
- Θέλουμε.
Tους έβαλε λοιπόν όλους και ορκιστήκανε και μετά είπε στην Eλένη:
- Kάνε παιγνίδι.
Kαι ούτω πως πήρε η Λενιώ τον Mενέλαο.
Kαλά περνάγανε, του μαγείρευε ιμάμ, τούπλενε κανά σκουτί, τον γαλιφοχάιδευε και κάνανε κι’ ένα κορίτσι, την Eρμιόνη (μερικοί λένε ότι και υιός εγένετο αυτοίς Nικόστρατος ονόματι). Kι’ άμα τα κακάρωσε ο Tυνδάρεω, ο Mενέλαος μαυρόκλαψε δήθεν και έγινε βασιλιάς της Λακωνίας και μάλιστα πήρε κι’ ένα κομμάτι από τη Mεσσηνία.
Όπου νάσου μια μέρα και φτάνει ένα καράβι, που να μην έφτανε. Tρέξανε στο παλάτι οι λιμενικοί και φέρανε το μαντάτο στους ηγεμόνες τους:
- Πάρις γκελντίν.
- Tι λέτε, μωρέ;
- Ήρθ’ ο Πάρις.
- Kαι γιατί το λέτε τούρκικα;
- Άμ’ από κει που ήρθε;
O Πάρις ήτανε βασιλόπουλο κι’ έβαλε τα καλά, σκιστό χιτώνα και τέτοια μοντέρνα και αμέσως ανέβηκε στ’ ανάκτορα να επιδώση τα διαπιστευτήριά του.
Tον δεχτήκανε καλά, του βάλανε κι’ έφαγε κουρκουμπίνες με τυρί, του δώσανε κ’ ήπιε υδρόμελι, ό,τι μπορέσανε οι άνθρωποι. Tούτο δω το παιδί ήτανε πολύ τζαναμπέτικο πλάσμα. Πριν γεννηθή, η μάνα του, μαντάμ Eκάβη, αν έχετε ακουστά, ονειρεύτηκε ότι γέννησε ένα δαυλί αναμμένο που ξέρναγε φίδια. Έτρεξε, λοιπόν, στις χαρτούδες -παρντόν στους μάντεις- και φρίξαν οι μάντεις.
- Eίδατε τοιούτον όναρ;
- Γιες, μα το θεό.
- Έτσι και το βγάλεις, σκότωστο.
- Tο πιδί;
- Mωρέ σκότωστο που σου λέμε μεις.

Η πολυνησία του Αιγαίου.

Τα πανέμορφα νησιά των Κυκλάδων πήραν το όνομά τους από το κυκλικό σχήμα που χαράζουν στο Αιγαίο γύρω από το ιερό νησί της Δήλου.
Σπαρμένα λευκά σπίτια και ξωκλήσια, γραφικά λιμάνια και ανεμόμυλους, χαμένα στο απέραντο γαλάζιο του αρχιπελάγους αποτελούν ένα μοναδικό θέαμα.
Μια ανεπανάληπτη εμπειρία για τον κάθε επισκέπτη τους.
Οι Κυκλάδες αποτελούνται από 56 νησιά.
Από αυτά κατοικούνται 24.
Κάποια από αυτά είναι μικρά και χωρίς πολλή τουριστική κίνηση.
΄Αλλα πάλι σφύζουν από ζωή
και αποτελούν κάποιους από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς στον κόσμο.
΄Ολα τους όμως είναι πανέμορφα
και κάθε ένα από αυτά έχει το δικό του, ξεχωριστό, μαγικό χαρακτηριστικό.
 
Η πολυνησία του Αιγαίου, που ορίζεται γενικά μεταξύ των 36ου και 38ου Βόρειων παραλλήλων και μεταξύ των 24ου και 26ου Ανατολικών μεσημβρινών.

Η διάταξη των νησιών είναι σε δύο παράλληλες ευθείες σε συνέχεια του Σουνίου και της Ευβοίας προσδίδοντας την επιμέρους διάκριση σε Δυτικές και Ανατολικές Κυκλάδες, οι οποίες αποτελούν τον ομώνυμο νομό Κυκλάδων. Ο συνολικός πληθυσμός του Νομού είναι 112.615 κάτοικοι (απογραφή 2001) και η έδρα του στην Ερμούπολη.

Το όνομα τους δόθηκε από τους αρχαίους γεωγράφους εξαιτίας της κυκλικής διάταξης γύρω απ’ την ιερή νήσο Δήλο (γενέτειρα της θεάς Άρτεμης και του Απόλλωνα) σε αντιδιαστολή των υπολοίπων νήσων του Αιγαίου που τις αποκαλούσαν Σποράδες.

Στις Κυκλάδες ανήκουν τα παρακάτω νησιά, τα οποία κατά σειρά μεγέθους είναι: Νάξος, Άνδρος, Πάρος, Τήνος, Μήλος, Κέα, Αμοργός, Ίος, Κύθνος, Μύκονος, Σύρος, Θήρα ή Σαντορίνη, Σέριφος, Σίφνος, Σίκινος, Ανάφη, Κίμωλος, Αντίπαρος, Φολέγανδρος, Μακρόνησος, Ηράκλεια, Γυάρος, Πολύαιγος, Κέρος, Ρήνεια, Δονούσα, Θηρασία, Σχοινούσα, Δεσποτικό, Κουφονήσια, Δήλος. Έξι μικρά νησάκια μεταξύ Αμοργού και Νάξου, αποτελούν τις Μικρές Κυκλάδες. Αυτά είναι: το πάνω και κάτω Κουφονήσι, η Ηράκλεια, η Σχοινούσα, η Δονούσα και η Κέρος.

Ιος

H Ίος είναι ένα ακόμη όμορφο κυκλαδίτικο νησί. Συγκεντρώνει ένα μεγάλο αριθμό νεολαίας αλλά και γενικότερα πολύ κόσμο γιατί έχει πολλά να προσφέρει λόγω της υποδομής του.

Τα μπάρ με την έντονη νυχτερινή ζωή, το έχουν κάνει διάσημο στη νεολαία. Εκτός απο αυτό, στην Ίο συναντάμε όμορφες γραφικές παραλίες, στενά σοκάκια, πάμπολλες εκκλησίες και ξωκλήσια, αμπέλια, και όλα αυτά σε συνδυασμό με την καθαρή ατμόσφαιρα.

Η κρυστάλλινη θάλασσα, αποτελεί το κύριο πλεονέκτημα αυτού του τυπικά κυκλαδίτικου νησιού. Η υποδομή του είναι ιδανική για τις διακοπές και των πιο απαιτητικών τουριστών. Πολύς κόσμος την αποκαλεί επίσης, Νιό.

Η επιφάνειά της Ίου εκτιμάται στα 108 τετρ. χλμ ενώ έχει μήκος ακτών 87 χιλιόμετρα.

Η Ίος είχε πληθυσμό 1.838 άτομα στην απογραφή του 2001 και πρωτεύουσα του νησιού είναι η Ίος.

Η πιο πολυσύχναστη παραλία του νησιού είναι ο Μυλοπότας, ο οποίος βρίσκεται σε πολύ κοντινή απόσταση από την Χώρα, ενώ ωραία (και πιο ήσυχη) παραλία είναι αυτή στο Μαγγανάρι.

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο στην Ίο, την πατρίδα της μητέρας του, θάφτηκε ο Όμηρος.

Σίφνος

Η Σίφνος ανήκει στο σύμπλεγμα των δυτικών Κυκλάδων και βρίσκεται ανάμεσα στα πλησιέστερα νησιά Σέριφο (12 ν.μ.), Κίμωλο (10 ν.μ.), Μήλο (20 ν.μ.) και Πάρο (14 ν.μ.)

Η έκτασή της είναι 74 τ.χ., η περίμετρός της είναι 28 μίλια και απέχει από τον Πειραιά 75 μίλια.

Συνδέεται ακτοπλοϊκά με τον Πειραιά και τα νησιά της γραμμής Μήλου καθημερινά. Η διάρκεια του ταξιδιού από τον Πειραιά είναι 5 ώρες με το πλοίο της γραμμής και δυόμιση έως τρεις ώρες με το Highspeed. Συνδέεται επίσης με πολλά νησιά των Κυκλάδων όπως Πάρο, Νάξο, Μύκονο, Τήνο, Σύρο, Φολέγανδρο, Ίο και Σαντορίνη.

Τα πλησιέστερα αεροδρόμια στη Σίφνο είναι της Μήλου και της Πάρου . Για έκτακτες ανάγκες λειτουργεί οργανωμένο ελικοδρόμιο στα Εξάμπελα Σίφνου.

Η Σίφνος σήμερα είναι γνωστή ανά το πανελλήνιο και την υφήλιο κυρίως ως τόπος παραθερισμού για το εξαίρετο φυσικό της κάλλος, την πνευματικότητα, τη φιλοξενία και ευγένεια των κατοίκων της, τους κάτασπρους παραδοσιακούς οικισμούς της, τις πολυάριθμες και γραφικές εκκλησίες, τα ιστορικά μοναστήρια και τις πολυσύχναστες και κρυφές παραλίες της.

Σύμπλεγμα 56 νησιών.

Σύμπλεγμα 56 νησιών με κυριότερα τα Αμοργός, Ανάφη, Άνδρος, Αντίπαρος, Δήλος, Ίος, Τζια, Κίμωλος, Κύθνος, Μήλος, Μύκονος, Νάξος, Πάρος, Σαντορίνη, Σέριφος, Σίκινος, Σίφνος, Σύρος, Τήνος, Φολέγανδρος και τις «Μικρές Κυκλάδες», που αποτελούνται από τα νησιά Δονούσα, Ηρακλειά, Κουφονήσια και Σχοινούσα

Προϊστορική εποχη.

Από την προϊστορική ακόμα εποχή, οι Κυκλάδες είχαν γίνει μήλο της έριδας ανάμεσα στους διάφορους επιδρομείς, που κατά καιρούς κατέβηκαν στη Μεσόγειο. Αρχικά κατοικούνταν από τους Φοίνικες και τους Κάρες. Μετά έπεσαν στην κυριαρχία του Κρητικού βασιλιά Μίνωα. Ύστερα τις ξαναπήραν οι Κόρες. Ύστερ’ από λίγο έμειναν εδώ οι Ίωνες, που διώχτηκαν από τους Δωριείς.

Όταν άρχισαν οι Περσικοί Πόλεμοι, οι Κυκλάδες υποτάχτηκαν στους Πέρσες. Όμως αυτό κράτησε μέχρι τη δεύτερη εκστρατεία των Περσών, οπότε όλα τα νησιά συμμάχησαν με την Αθήνα, που, στηριζόμενη στην πολεμική της δύναμη, τα έκανε υποτελή. Μα κι αυτή η κατάσταση δεν ήταν σταθερή. Στη διάρκεια του πελοποννησιακού πολέμου συμμάχησαν με τους Λακεδαιμονίους, από τους οποίους και αποσπάστηκαν, μετά την ήττα που είχαν οι Σπαρτιάτες το 375 π.Χ. Μετά πέρασαν με τη σειρά στα χέρια των Μακεδόνων, των Ρωμαίων, των Γότθων, των Σλάβων, των Σαρακηνών και των Τούρκων. Έγιναν ελληνικές μετά την επανάσταση του 1821.

Τα ευρήματα των αρχαιολογικών ανασκαφών, που έγιναν στις Κυκλάδες, μαρτυρούν ότι εδώ αναπτύχθηκε σημαντικός πολιτισμός, που διαφέρει αρκετά από το μυκηναϊκό και το μινωικό. Τα σπίτια τους τα κατασκεύαζαν μικρά και με στρογγυλές γραμμές γενικά, σε χρωματισμούς ανοιχτόχρωμους (συνήθως άσπρα). Σαν οικοδομικό υλικό χρησιμοποιούσαν λίθους και μαρμάρινες πλάκες. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η αγγειοπλαστική τέχνη των Κυκλαδίων καθώς και τα κοσμήματα από μέταλλο.